Sahte Fatura Tarhiyatı
Sahte fatura tarhiyatı yapılabilmesi için, yalnızca faturayı düzenleyen kişi veya şirket hakkında yapılan tespitler yeterli değildir. Vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyeti esas alınmalı; fatura içeriğindeki işin gerçekten yapılıp yapılmadığı somut biçimde araştırılmalıdır. Danıştay 4. Dairesinin bu kararında, nakliye işiyle uğraşan bir mükellef yönünden, fatura konusu hizmetin faaliyet konusu ve iş hacmiyle uyumlu olup olmadığı incelenmeden yapılan tarhiyat hukuka uygun bulunmamıştır. Karar, sahte fatura iddiasına dayalı vergi incelemelerinde eksik inceleme yasağını vurgulaması bakımından önemlidir.
Karar özeti
- Danıştay 4. Dairesi, sahte fatura tarhiyatı yapılabilmesi için fatura içeriğindeki işin gerçekte yapılmadığının somut ve kesin şekilde ortaya konulması gerektiğini belirtmiştir.
- İdarenin, yalnızca faturayı düzenleyen kişi veya şirket hakkındaki inceleme sonuçlarına dayanarak tarhiyat yapması yeterli görülmemiştir.
- Fatura konusu emtia veya hizmetin mükellefin faaliyetinde kullanılıp kullanılmadığı araştırılmadan yapılan tarhiyat ve özel usulsüzlük cezası eksik incelemeye dayalı kabul edilmiştir.
Danıştay 4. Dairesinin 12.03.2002 tarihli kararı:
“…Hüküm veren Danıştay Dördüncü Dairesince gereği görüşüldü:m giderlerini sahte faturalarla belgelendirdiği ileri sürülerek düzenlenen rapora göre yapılan tarhiyat ile kesilen özel usulsüzlük cezasına karşı açılan davada, kaçakçılık cezalı kurumlar vergisi ile gelir ( stopaj ) vergisine yönelik davayı reddeden, kaçakçılık cezalı fon payını kaldıran, özel usulsüzlük cezasını azaltan mahkeme kararı taraflarca temyiz edilmiştir.
Vergi Dairesi Müdürlüğünün kaçakçılık cezalı fon payı ile özel usulsüzlük cezasına yönelik ileri sürdüğü iddialar yerinde ve kararın bozulmasını sağlayacak durumda görülmemiştir.
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 134 üncü maddesinde, vergi incelemesinin amacının ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunu araştırmak, tespit etmek ve sağlamak olduğu, aynı Kanun’un 3 üncü maddesinde de vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olacağı belirtilerek incelemenin bu amaca yönelik olması ve gerçek durumun vergilemeye esas alınması gerektiği açıklanmıştır. Olayda, davacının …. Limited Şirketi ortaklarına yaptırdığı asfalt nakliyesine karşılık, …. Limited Şirketi ile …. adlı şahsa ait sahte faturalarda yazılı bede leri kayıtlarına gider olarak geçirdiği ileri sürülerek yapılan tarhiyata karşı açılan davada,
mahkemece, …. Limited Şirketi hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile davacı şirket yetkilisinin ifadelerinin incelenmesi sonucu, söz konusu faturaların gerçek bir hizmet karşılığı olmadığı belirlendiğinden matrah farkının yerinde bulunduğu gerekçesiyle vergi asılarına yönelik dava reddedilmiş ise de, inşaat taahhüt, nakliye ve kömür ticareti işiyle uğraşan davacının nakliye işi yapması ve başkalarına bu işi yaptırması işin niteliği itibarıyla zorunludur. Ayrıca …. hakkında düzenlenmiş herhangi bir raporunda bulunmadığı dikkate alındığında, sözkonusu faturalardan dolayı tarhiyat yapılabilmesi için fatura içeriğindeki nakliye işinin gerçekte yaptırılıp, yaptırılmadığı,
bunların yürütülen faaliyetin niteliğine ve büyüklüğüne orantılı olup olmadığının anılan Kanun’un 134 üncü maddesine uygun bir vergi incelemesiyle kesin olarak ortaya konulması gerekirken bu yönde bir inceleme yapılmaksızın matrah farkının belirlenmiş bulunması, ayrıca sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı olduğu ileri sürülen faturaların Vergi Usul Kanununun fatura nizamına ilişkin hükümlerine uygun bulunması ve İdarece bu emtianın kulanılmadığı yolunda herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmaması karşısında, salt faturayı düzenleyen şahıs hakkındaki inceleme sonuçları ve ifadeler esas alınmak suretiyle eksik incelemeye dayalı olarak yapılan tarhiyatın ve kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması gerekirken davanın kısmen reddedilmesinde isabet görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle, yükümlünün temyiz isteminin kabulüyle …. Vergi Mahkemesi’nin 15.6.2000 günlü ve E: 2000.152, K: 2000.892 sayılı kararının bozulmasına, Vergi Dairesi Müdürlüğünün temyiz isteminin ise reddine 12.3.2002 gününde oybirliğiyle karar verildi.”
Yasal Bilgilendirme
Bu içerik 2026 yılı itibarıyla kamu ihale mevzuatı ve güncel Danıştay kararları dikkate alınarak güncellenmiştir. Kamu İhale Kanunu ve ikincil mevzuatı; kamu idarelerinin ihtiyaçlarının değişmesi, uygulamada yeni hukuki sorunların ortaya çıkması veya kamu kurum ve kuruluşlarının kendi özel mevzuatlarına göre alım yapma zorunluluğunun doğması gibi nedenlerle sık değişen bir mevzuat alanıdır.
Yargı mercileri tarafından verilen kararlar, ihale tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri ile uyuşmazlık konusu ihalelerin kesinleşen ihale dokümanları esas alınarak verilmektedir. Bu nedenle söz konusu kararların emsal karar olarak uygulanıp uygulanamayacağı her somut olayın özelliklerine göre ayrıca değerlendirilmelidir.
Kamu ihale hukuku alanında kapsamlı değerlendirme ve benzer içtihat örnekleri için Özderin Avukatlık Bürosu Kamu İhale Departmanı ile iletişime geçebilirsiniz.
Bu alandaki diğer emsal karar ve değerlendirmeleri incelemek için internet sitemizi ziyaret edebilirsiniz.
Kamu ihale hukuku alanındaki güncel gelişmeler ve emsal kararlar için metinozderin.av.tr internet sitemizi takip edebilirsiniz.
📞 İletişim metinozderin.av.tr | 0312 428 03 13 | WhatsApp: 0533 544 55 22
